Door een tekort aan tijd en gratis internet ben de laatste weken ik niet aan m'n blog toegekomen. Aangezien ik nog maar twee dagen te gaan heb, even een korte update. Uitgebreide verhalen komen hopelijk snel!
In Las Vegas heb ik een auto gehuurd waarmee ik langs de westkust ben gaan cruisen. Van Santa Monica (L.A., Californie) tot aan Portland, Oregon (waar ik nu zit) heb ik praktisch alle kustgebieden gezien, met tussendoor een fantastisch uitstapje naar Yosemite National Park met Syd en twee studiegenoten van hem.
Op 2 juni a.s. vlieg ik om 07:55 alweer terug richting Amsterdam, waar ik op 3 juni om 07:00 zal landen (indien er geen jolige vulkanen hun asconfettie de lucht inslingeren). De tijd is omgevlogen! Tot Schnell!
Monday, May 31, 2010
Friday, May 14, 2010
Grand Canyon & Monument Valley
Na twee dagen Vegas begon dan eindelijk mijn eerste natuurtrip. Om half 8 's ochtends vertrok mijn tour via een stukje Route 66 en de Hoover Dam naar de Grand Canyon. Een flinke rit van zo'n 7 uur, maar het was het waard. Ik haal alle cliche's maar uit de kast, want het is waar: de Grand Canyon is heel groot, fantastisch, heel anders dan TV-beelden en totaal niet goed te fotograferen. Het gevoel dat je hebt als je bovenaan de rand staat is fantastisch en onwerkelijk. Na de zonsondergang te hebben bekeken keerden we terug voor een pizza en wellicht de koudste nacht camperen die ik ooit heb meegemaakt. Ik heb geen idee wat de temperatuur was, maar een week voordat wij terplekke waren lag er sneeuw, dus reken maar uit.
Na een korte en onrustige nacht moesten we op tijd uit de veren voor een heuse helicoptervlucht over de Canyon. Ik heb een tijdje getwijfeld of ik het wel moest doen, want het kostte een extra $225, maar het was het uiteindelijk meer dan waard. De Grand Canyon is een prima locatie om voor de eerste keer met een helicopter te vliegen dacht ik zo. De vlucht gaf ons de mogelijkheid om de Canyon vanuit meerdere oogpunten te bekijken. Niet alleen vlogen we eroverheen maar ook tussen de rotsen door.
Na de vlucht moesten we weer snel door naar de volgende stop; Monument Valley. Iedereen kent de beelden van deze vallei waarschijnlijk wel van de vele westernfilms die er geschoten zijn (o.a. de films van John Wayne en recenter Wild Wild West met good old Will ''The Frech Prince'' Smith). Monument Valley ligt in Navajo Nation, een daadwerkelijk zelfstandige staat die werelwijd erkent wordt. Daar aangekomen kregen we een Jeep-rondleiding van zo'n twee uur van een plaatselijk Navajo Indiaan (of Native American, zoals ze dat liever horen). Tim, zo heette onze gids, vertelde ons diverse verhalen, o.a. over de geschiedenis van de Navojo indianen. Als toegift speelde hij een wijsje op z'n fluit, die wij met onze ogen dicht moesten beluisteren. Zowaar een enigszins spirituele ervaring.
Na de tour werden we getrakteerd op Indian Taco's, een pannenkoek met chili, bonen, uien, sla en een steak. De maaltijd vond midden in de vallei plaats en na het toetje kregen werd er een show opgevoerd met traditionele zang en dans. Het kampvuur was de enige bron van licht in de vallei waardoor een fantastisch mooie sterrenhemel zichtbaar was. Waarschijnlijk zie ik voor de rest van m'n leven niet meer zoveel sterren.
De nacht brachten we door in een Hogan, een ronde koepel van modder. Het klinkt minder comfortabel dan het is, want het hield genoeg warmte binnen om comfortabel te kunnen slapen.
De laatste avond en nacht hebben we doorgebracht op een kamp/ranch in Utah. Dit was vooral erg relaxed, met een flinke steak dinner en een avond drankspelletjes.
Na een korte en onrustige nacht moesten we op tijd uit de veren voor een heuse helicoptervlucht over de Canyon. Ik heb een tijdje getwijfeld of ik het wel moest doen, want het kostte een extra $225, maar het was het uiteindelijk meer dan waard. De Grand Canyon is een prima locatie om voor de eerste keer met een helicopter te vliegen dacht ik zo. De vlucht gaf ons de mogelijkheid om de Canyon vanuit meerdere oogpunten te bekijken. Niet alleen vlogen we eroverheen maar ook tussen de rotsen door.
Na de vlucht moesten we weer snel door naar de volgende stop; Monument Valley. Iedereen kent de beelden van deze vallei waarschijnlijk wel van de vele westernfilms die er geschoten zijn (o.a. de films van John Wayne en recenter Wild Wild West met good old Will ''The Frech Prince'' Smith). Monument Valley ligt in Navajo Nation, een daadwerkelijk zelfstandige staat die werelwijd erkent wordt. Daar aangekomen kregen we een Jeep-rondleiding van zo'n twee uur van een plaatselijk Navajo Indiaan (of Native American, zoals ze dat liever horen). Tim, zo heette onze gids, vertelde ons diverse verhalen, o.a. over de geschiedenis van de Navojo indianen. Als toegift speelde hij een wijsje op z'n fluit, die wij met onze ogen dicht moesten beluisteren. Zowaar een enigszins spirituele ervaring.
Na de tour werden we getrakteerd op Indian Taco's, een pannenkoek met chili, bonen, uien, sla en een steak. De maaltijd vond midden in de vallei plaats en na het toetje kregen werd er een show opgevoerd met traditionele zang en dans. Het kampvuur was de enige bron van licht in de vallei waardoor een fantastisch mooie sterrenhemel zichtbaar was. Waarschijnlijk zie ik voor de rest van m'n leven niet meer zoveel sterren.
De nacht brachten we door in een Hogan, een ronde koepel van modder. Het klinkt minder comfortabel dan het is, want het hield genoeg warmte binnen om comfortabel te kunnen slapen.
De laatste avond en nacht hebben we doorgebracht op een kamp/ranch in Utah. Dit was vooral erg relaxed, met een flinke steak dinner en een avond drankspelletjes.
Monday, May 10, 2010
Vegas Baby!
Voor het gemak slaan we Dallas, Tucson en Phoenix maar even over, want geen van deze steden haalt het bij mijn belevenissen in Vegas en de tour naar de Grand Canyon die ik hiervandaan heb gemaakt. Las Vegas, een belachelijk gokparadijs, doet er werkelijk alles aan om mensen binnen te halen en hun zoveel mogelijk uit te laten geven. Onder het motto ''Whatever happens in Vegas, stays in Vegas'' gaan de bezoekers helemaal los.
In principe zou ik de uitermate oncomfortabele Greyhound bus naar Las Vegas nemen, maar Craig, een Canadees die ik ben tegengekomen in het hostel in Phoenix, wilde me graag een lift geven. Dit scheelde me weer een paar uurtjes en met Craig's 4x4 konden we mooi wat offroad wegen verkennen.
Je kan in principe niets anders doen in Vegas dan geld uitgeven. Het leven bestaat hier louter uit gokken en uitgaan, dus aangekomen bij het plaatselijke hostel heb ik me meteen maar ingeschreven voor wekelijkse Fremont Street pubcrawl. Fremont Street is op ''The Strip'' na het bekendste deel van de woestijnstad, o.a. het welbekende neon cowboy bord hangt hier. Het werd uiteindelijk een goede avondd met hier en daar een beetje gokken, bull-riding en zogenaamde ''Jagerbombs''; een soort van duikbootje maar dan met een shot Jagermeister in je bier in plaats van een flesje Flugel.
The day after ben ik de Las Vegas Boulevard, ook wel''The Strip'', gaan bekijken. Dit is de straat waar alle casino-hotels hun rare fratsen uithalen. Wil je de Eiffeltoren zien, ga dan lekker naar hotel Paris, waar ze de gehele Franse hoofdstad hebben nagebouwd. Als je meer zin hebt in pyramides, sfinxen, de fonteinen van Monaco of een schateiland, loop dan een stukje verder.
Met deze lokkertjes proberen de casino's je binnen te halen om lekker te gaan gokken. Echter is dit naar mijn idee niet het enige wat ze doen om mensen te trekken. Volgens mij zit er zelfs een hele psychologie achter het concept Las Vegas. Zo is er nergens op ''The Strip'' een bankje te vinden, dus de enige manier om je benen te rusten is plaats te nemen achter een gokkast. Ook zijn de de meeste stoepen afgesloten van de weg, dus gemakkelijk oversteken zit er niet bij. De enige manier om naar de overkant te komen is de brug te nemen die je, niet toevallig, langs de ingang of zelfs door de casino's leidt. De gokhallen zien je natuurlijk liever blijven dan gaan en daarom hebben ze het lekker lastig gemaakt voor de gemiddelde bezoeker om de uitgang te vinden.
Goed, voor zover mijn theorie over de slimme strategieen van Vegas. Ik had me vantevoren voorgenomen om niet te veel uit te geven en dat heb ik dan ook redelijk gedaan. In het begin had ik zo'n $20 verloren aan de slotmachines maar op mijn laatste avond in Las Vegas heb ik dit weer terugverdiend met blackjack, waarmee je volgens mij een veel grotere winstkanst hebt (je hebt sowieso meer controle).
In principe zou ik de uitermate oncomfortabele Greyhound bus naar Las Vegas nemen, maar Craig, een Canadees die ik ben tegengekomen in het hostel in Phoenix, wilde me graag een lift geven. Dit scheelde me weer een paar uurtjes en met Craig's 4x4 konden we mooi wat offroad wegen verkennen.
Je kan in principe niets anders doen in Vegas dan geld uitgeven. Het leven bestaat hier louter uit gokken en uitgaan, dus aangekomen bij het plaatselijke hostel heb ik me meteen maar ingeschreven voor wekelijkse Fremont Street pubcrawl. Fremont Street is op ''The Strip'' na het bekendste deel van de woestijnstad, o.a. het welbekende neon cowboy bord hangt hier. Het werd uiteindelijk een goede avondd met hier en daar een beetje gokken, bull-riding en zogenaamde ''Jagerbombs''; een soort van duikbootje maar dan met een shot Jagermeister in je bier in plaats van een flesje Flugel.
The day after ben ik de Las Vegas Boulevard, ook wel''The Strip'', gaan bekijken. Dit is de straat waar alle casino-hotels hun rare fratsen uithalen. Wil je de Eiffeltoren zien, ga dan lekker naar hotel Paris, waar ze de gehele Franse hoofdstad hebben nagebouwd. Als je meer zin hebt in pyramides, sfinxen, de fonteinen van Monaco of een schateiland, loop dan een stukje verder.
Met deze lokkertjes proberen de casino's je binnen te halen om lekker te gaan gokken. Echter is dit naar mijn idee niet het enige wat ze doen om mensen te trekken. Volgens mij zit er zelfs een hele psychologie achter het concept Las Vegas. Zo is er nergens op ''The Strip'' een bankje te vinden, dus de enige manier om je benen te rusten is plaats te nemen achter een gokkast. Ook zijn de de meeste stoepen afgesloten van de weg, dus gemakkelijk oversteken zit er niet bij. De enige manier om naar de overkant te komen is de brug te nemen die je, niet toevallig, langs de ingang of zelfs door de casino's leidt. De gokhallen zien je natuurlijk liever blijven dan gaan en daarom hebben ze het lekker lastig gemaakt voor de gemiddelde bezoeker om de uitgang te vinden.
Goed, voor zover mijn theorie over de slimme strategieen van Vegas. Ik had me vantevoren voorgenomen om niet te veel uit te geven en dat heb ik dan ook redelijk gedaan. In het begin had ik zo'n $20 verloren aan de slotmachines maar op mijn laatste avond in Las Vegas heb ik dit weer terugverdiend met blackjack, waarmee je volgens mij een veel grotere winstkanst hebt (je hebt sowieso meer controle).
Monday, April 26, 2010
Austin
De treinrit van New Orleans naar Austin, Texas nam zo'n 21 uur in beslag. Ok, de afstand tussen de twee steden is flink, maar de snelheden die de treinen hier maken zijn niet te vergelijken met die in Nederland en in de rest van Europa. De meeste mijlen gaan met een slakkengang en ik had een vier uur lange stop in San Antonio om 03:00. Ik keek er een beetje tegenop, maar het viel uiteindelijk allemaal wel mee. De Amtrak trein is erg comfortabel, inclusief dining, cafe en lounge car, waar je rustig van de mooie uitzichten kan genieten. De vier tussenuren heb ik opgevuld met een vroeg ontbijt en bezoek aan the Alamo.
Austin is vooral een stad voor de nacht; genoeg mogelijkheden om te stappen en om live muziek te checken. Vooral om het laatste staat het bekend, aangezien hier ook een van de grootste muziekbeursen/festivals, SXSW, wordt gehouden. Daarnaast stikt het van de clubs en kroegen die hun podium ter beschikking stellen aan de talentvolle locale music scene.
Op mijn laatste dag in Austin ben ik richting Barton Springs gegaan, een natuurgebied rondom natuurlijke waterbronnen. Na een tijdje de toeristische route gelopen te hebben ben ik af gaan wijken en liep uiteindelijk langs een gast die allerlei planten uit de grond aan het trekken was. Ik wandelde door maar besloot na een kwartiertje weer terug te gaan aangezien ik geen zin had om te verdwalen. Toen ik dezelfde kerel nog steeds bezig zag besloot ik maar te vragen wat hij in hemelsnaam aan het doen was. Hij bleek Marcus te heten en woonde boven aan de heuvel, een paarhonderd meter bij deze plek vandaan. De planten die hij uit de grond trok waren Poison Ivy, een giftige plant waarvan je, als hij opengebroken is, flinke blaren en brandwonden aan over kan houden. Zelfs als het gif alleen maar op je kleren komt kan je er later nog wat aan overhouden als je het weer aanraakt. Aangezien zijn neefjes en nichtjes hier regelmatig spelen wil hij zoveel mogelijk van die troep weghebben. En dan te bedenken dat ik 10 minuten daarvoor rustig langs de Poison Ivy was gewandeld. We raakten verder aan de praat en uiteindelijk kreeg ik een gratis rondleidig van Marcus met meer uitleg over Poison Ivy en andere planten en dieren. Teruggekomen bij het hostel heb ik maar wel even m'n kleren gewassen!
Austin is vooral een stad voor de nacht; genoeg mogelijkheden om te stappen en om live muziek te checken. Vooral om het laatste staat het bekend, aangezien hier ook een van de grootste muziekbeursen/festivals, SXSW, wordt gehouden. Daarnaast stikt het van de clubs en kroegen die hun podium ter beschikking stellen aan de talentvolle locale music scene.
Op mijn laatste dag in Austin ben ik richting Barton Springs gegaan, een natuurgebied rondom natuurlijke waterbronnen. Na een tijdje de toeristische route gelopen te hebben ben ik af gaan wijken en liep uiteindelijk langs een gast die allerlei planten uit de grond aan het trekken was. Ik wandelde door maar besloot na een kwartiertje weer terug te gaan aangezien ik geen zin had om te verdwalen. Toen ik dezelfde kerel nog steeds bezig zag besloot ik maar te vragen wat hij in hemelsnaam aan het doen was. Hij bleek Marcus te heten en woonde boven aan de heuvel, een paarhonderd meter bij deze plek vandaan. De planten die hij uit de grond trok waren Poison Ivy, een giftige plant waarvan je, als hij opengebroken is, flinke blaren en brandwonden aan over kan houden. Zelfs als het gif alleen maar op je kleren komt kan je er later nog wat aan overhouden als je het weer aanraakt. Aangezien zijn neefjes en nichtjes hier regelmatig spelen wil hij zoveel mogelijk van die troep weghebben. En dan te bedenken dat ik 10 minuten daarvoor rustig langs de Poison Ivy was gewandeld. We raakten verder aan de praat en uiteindelijk kreeg ik een gratis rondleidig van Marcus met meer uitleg over Poison Ivy en andere planten en dieren. Teruggekomen bij het hostel heb ik maar wel even m'n kleren gewassen!
Friday, April 16, 2010
New Orleans
Even wat anders. New Orleans is niet te vergelijken met welke andere Amerikaanse stad dan ook. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het een on-Amerikaanse plek is. Geen hoogbouw in downtown, karakteristieke Franse balkonnetjes en een relaxte sfeer. Daarnaast verbleef ik in een prima hostel met een grote tuin en een zwembad.
De stad staat bekend om haar traditionele Cajun food. Op mijn eerste avond ben ik dit meteen maar gaan proberen met een groep mensen die ik deels al in Nashville had ontmoet. We kwamen pas om 22:30 aan bij Coop's Place, wat uiteindelijk een populair restaurant bleek aangezien we alsnog een half uur moesten wachten voordat we aan konden schuiven. Maar wat hield dat Cajun voedsel uiteindelijk in Jaime? Nou, het komt er zo'n beetje op neer dat ze in New Orleans graag garnalen, konijnenworst en alligator eten. En als het even kan mixen ze het gewoon door elkaar met wat rijst en bonen erbij.
Een ander populair gerecht hier is crawfish. Normaal ben ik niet zo'n seafood fan, maar dit laatste heb ik toch maar geprobeerd. Een van de werknemers van het hostel was namelijk jarig en trakteerde op deze lokale specialiteit. De kreeften werden in een grote pan gegooid vergezeld door aardappels, mais, worst, knoflook en kruiden. Vervolgens werd de hele mikmak op de picknick tafels gesodemieterd, waarna iedereen zijn gang kon gaan.
New Orleans wordt omringd door moerasgebied en daarom ben ik maar een dagje meegegaan met de swamp tour. In deze moerassen leven een hoop diersoorten, waaronder slangen, schildpadden en alligators. Tijdens de busreis ernaartoe zag ik al twee alligators aan een slootkant liggen. De verwachtingen op meer van dit soort beesten tijdens de tour waren dus hooggespannen, maar wat dat betreft kwam ik helaas van een koude kermis thuis. Wel zijn we een drietal slangen en wat aparte vogels tegengekomen en de gids had leuke en interessante verhalen over de moerassen.
In het weekend van 9-11 april stond het French Quarter Festival op het programma. Opnieuw een hoop live muziek maar ditmaal voornamelijk jazz. In totaal waren er rond de 18 podia, maar de optredens in the Preservation Hall sprongen er het meest bovenuit. Deze club is volledig behouden in oude stijl en biedt louter plaats aan typische New Orleans en Dixieland jazz bands.
Tijdens dit festivalweekend heb ik ook voor het eerst kennis gemaakt met het fantastische wapenbeleid van de V.S. Ik was op mijn weg terug van de podia naar het hostel en besloot de tram te nemen. Tijdens de stop op de hoek van het populaire en drukke Bourbon Street hoorde ik opeens twee knallen. Ik dacht dat het vuurwerk was, maar al snel zag ik mensen wegrennen en wegduiken. Uiteindelijk bleek dat er die avond zeven mensen zijn neergeknald, voor zover ik weet geen doden. Toch wel een aardige schok, aangezien ik die avond ervoor dezelfde route naar het hostel gelopen had. Na deze avond heb ik dat maar niet meer gedaan!
Momenteel zit ik alweer veilig in Austin, Texas. Binnenkort weer een update. Vergeet niet het bericht over Nashville en Memphis hieronder te lezen!
De stad staat bekend om haar traditionele Cajun food. Op mijn eerste avond ben ik dit meteen maar gaan proberen met een groep mensen die ik deels al in Nashville had ontmoet. We kwamen pas om 22:30 aan bij Coop's Place, wat uiteindelijk een populair restaurant bleek aangezien we alsnog een half uur moesten wachten voordat we aan konden schuiven. Maar wat hield dat Cajun voedsel uiteindelijk in Jaime? Nou, het komt er zo'n beetje op neer dat ze in New Orleans graag garnalen, konijnenworst en alligator eten. En als het even kan mixen ze het gewoon door elkaar met wat rijst en bonen erbij.
Een ander populair gerecht hier is crawfish. Normaal ben ik niet zo'n seafood fan, maar dit laatste heb ik toch maar geprobeerd. Een van de werknemers van het hostel was namelijk jarig en trakteerde op deze lokale specialiteit. De kreeften werden in een grote pan gegooid vergezeld door aardappels, mais, worst, knoflook en kruiden. Vervolgens werd de hele mikmak op de picknick tafels gesodemieterd, waarna iedereen zijn gang kon gaan.
New Orleans wordt omringd door moerasgebied en daarom ben ik maar een dagje meegegaan met de swamp tour. In deze moerassen leven een hoop diersoorten, waaronder slangen, schildpadden en alligators. Tijdens de busreis ernaartoe zag ik al twee alligators aan een slootkant liggen. De verwachtingen op meer van dit soort beesten tijdens de tour waren dus hooggespannen, maar wat dat betreft kwam ik helaas van een koude kermis thuis. Wel zijn we een drietal slangen en wat aparte vogels tegengekomen en de gids had leuke en interessante verhalen over de moerassen.
In het weekend van 9-11 april stond het French Quarter Festival op het programma. Opnieuw een hoop live muziek maar ditmaal voornamelijk jazz. In totaal waren er rond de 18 podia, maar de optredens in the Preservation Hall sprongen er het meest bovenuit. Deze club is volledig behouden in oude stijl en biedt louter plaats aan typische New Orleans en Dixieland jazz bands.
Tijdens dit festivalweekend heb ik ook voor het eerst kennis gemaakt met het fantastische wapenbeleid van de V.S. Ik was op mijn weg terug van de podia naar het hostel en besloot de tram te nemen. Tijdens de stop op de hoek van het populaire en drukke Bourbon Street hoorde ik opeens twee knallen. Ik dacht dat het vuurwerk was, maar al snel zag ik mensen wegrennen en wegduiken. Uiteindelijk bleek dat er die avond zeven mensen zijn neergeknald, voor zover ik weet geen doden. Toch wel een aardige schok, aangezien ik die avond ervoor dezelfde route naar het hostel gelopen had. Na deze avond heb ik dat maar niet meer gedaan!
Momenteel zit ik alweer veilig in Austin, Texas. Binnenkort weer een update. Vergeet niet het bericht over Nashville en Memphis hieronder te lezen!
Nashville & Memphis
Nashville en Memphis claimen allebei grote muzieksteden te zijn. Beiden hebben zo hun grote sterren voortgebracht. Dat klinkt dus wel als muziek in de oren voor Jaime.
First stop: Country-Walhalla Nashville. De trotse bewoners van deze stad noemen hun woonplaats ook wel Music City. En niet helemaal onterecht; veel muziekmaatschappijen zijn hier gevestigd, een hoop grote country-sterren zijn hier groot geworden en in elke bar is wel live muziek te vinden. Daarnaast is er op zowat elke straathoek subtiel een speaker gemonteerd zodat je overal van de zwoele countryklanken kan genieten.
Een wandeling door de stad bracht me bij Music Row, een soort Hilversum in Nashville, maar dan compleet gericht op muziek. Alle major platen- en publishingmaatschappijen hebben hier een vestiging. Deze worden omringd door tientallen kleinere bedrijfjes en studio's. Het is dan ook niet gek dat er een hoop mensen verbleven in mijn hostel die een deal probeerden binnen te slepen. De meesten hadden het idee dat ze het wel even zouden maken maar helaas voor hen zag ik weinig talent.
Interessante stuff maar er is een keerzijde aan Music City Nashville: je kan een hoop live muziek in de stad vinden maar de meeste bands die je tegenkomt in de bars spelen voornamelijk covers. Leuk voor de dronken toeristen die op hun oude dag nog een keer Sweet Home Alabama willen horen, maar niet voor mij. Daarom besloot ik maar om een ticket te kopen voor het optreden van Tegan & Sara in het Ryman Auditorium, een muziekhal waar vroeger het beroemde Grand Ole Opry gevestigd zat. Hier speelden alle grote country sterren, van Johnny Cash naar Dolly Parton.
Next stop: Memphis. De stad van Elvis, Bluesmuziek en het beroemde soul-label Stax. Ook deze plaats beweert een groot muziekmetropool te zijn, maar dit moet ik toch echt nuanceren. Memphis heeft een mooie historie met grote namen als B.B. King, Otis Redding en natuurlijk The King of Rock'n'Roll. Beale Street was ooit dé straat waar het allemaal gebeurde. Maar vandaag de dag is het één grote toeristische attractie met louter coverbands.
First stop: Country-Walhalla Nashville. De trotse bewoners van deze stad noemen hun woonplaats ook wel Music City. En niet helemaal onterecht; veel muziekmaatschappijen zijn hier gevestigd, een hoop grote country-sterren zijn hier groot geworden en in elke bar is wel live muziek te vinden. Daarnaast is er op zowat elke straathoek subtiel een speaker gemonteerd zodat je overal van de zwoele countryklanken kan genieten.
Een wandeling door de stad bracht me bij Music Row, een soort Hilversum in Nashville, maar dan compleet gericht op muziek. Alle major platen- en publishingmaatschappijen hebben hier een vestiging. Deze worden omringd door tientallen kleinere bedrijfjes en studio's. Het is dan ook niet gek dat er een hoop mensen verbleven in mijn hostel die een deal probeerden binnen te slepen. De meesten hadden het idee dat ze het wel even zouden maken maar helaas voor hen zag ik weinig talent.
Interessante stuff maar er is een keerzijde aan Music City Nashville: je kan een hoop live muziek in de stad vinden maar de meeste bands die je tegenkomt in de bars spelen voornamelijk covers. Leuk voor de dronken toeristen die op hun oude dag nog een keer Sweet Home Alabama willen horen, maar niet voor mij. Daarom besloot ik maar om een ticket te kopen voor het optreden van Tegan & Sara in het Ryman Auditorium, een muziekhal waar vroeger het beroemde Grand Ole Opry gevestigd zat. Hier speelden alle grote country sterren, van Johnny Cash naar Dolly Parton.
Next stop: Memphis. De stad van Elvis, Bluesmuziek en het beroemde soul-label Stax. Ook deze plaats beweert een groot muziekmetropool te zijn, maar dit moet ik toch echt nuanceren. Memphis heeft een mooie historie met grote namen als B.B. King, Otis Redding en natuurlijk The King of Rock'n'Roll. Beale Street was ooit dé straat waar het allemaal gebeurde. Maar vandaag de dag is het één grote toeristische attractie met louter coverbands.
Daarom ben ik maar naar de historie gaan kijken met bezoekjes aan Graceland (Elvis' huis), het Stax museum en het Rock 'n' Soul museum. En natuurlijk Mississipi monsters gespot.
Sunday, April 4, 2010
Het Monster van de Mississipi
Op de eerste vrijdagmiddag van april plaatste ik mezelf op een bankje aan de Mississipi River om van de zonsondergang te genieten. Met oordopjes in mijn oren en iPod op shuffle keek ik naar het rustig voorbijstromende water, de beboste oevers aan de overkant en de bruggen met rijdende auto's aan weerszijden. Terwijl het water haar weg vond kwam er vanuit de verte een stekelachtige gedaante mijn gezichtsveld binnen drijven. Het bewoog zich in een dusdanig traag tempo met de stroming mee dat ik tijd genoeg had om me af te vragen wat het in hemelsnaam zou kunnen zijn. Uiteindelijk bedacht ik me dat als Loch Ness een monster had, waarom de Mississipi dan niet? Helemaal zeker was ik echter niet en de twijfel sloeg des te meer toe toen er een tweede monster aan kwam zwemmen. Ondertussen produceerde mijn iPod nog steeds geluid en klonk er de volgende tekst vanuit mijn oordopjes: ''All I am is a piece of wood, cut from something living''. Op dat moment drong het to me door: het was maar een boom.
Youth Group - Piece of Wood
Subscribe to:
Posts (Atom)