Door een tekort aan tijd en gratis internet ben de laatste weken ik niet aan m'n blog toegekomen. Aangezien ik nog maar twee dagen te gaan heb, even een korte update. Uitgebreide verhalen komen hopelijk snel!
In Las Vegas heb ik een auto gehuurd waarmee ik langs de westkust ben gaan cruisen. Van Santa Monica (L.A., Californie) tot aan Portland, Oregon (waar ik nu zit) heb ik praktisch alle kustgebieden gezien, met tussendoor een fantastisch uitstapje naar Yosemite National Park met Syd en twee studiegenoten van hem.
Op 2 juni a.s. vlieg ik om 07:55 alweer terug richting Amsterdam, waar ik op 3 juni om 07:00 zal landen (indien er geen jolige vulkanen hun asconfettie de lucht inslingeren). De tijd is omgevlogen! Tot Schnell!
Monday, May 31, 2010
Friday, May 14, 2010
Grand Canyon & Monument Valley
Na twee dagen Vegas begon dan eindelijk mijn eerste natuurtrip. Om half 8 's ochtends vertrok mijn tour via een stukje Route 66 en de Hoover Dam naar de Grand Canyon. Een flinke rit van zo'n 7 uur, maar het was het waard. Ik haal alle cliche's maar uit de kast, want het is waar: de Grand Canyon is heel groot, fantastisch, heel anders dan TV-beelden en totaal niet goed te fotograferen. Het gevoel dat je hebt als je bovenaan de rand staat is fantastisch en onwerkelijk. Na de zonsondergang te hebben bekeken keerden we terug voor een pizza en wellicht de koudste nacht camperen die ik ooit heb meegemaakt. Ik heb geen idee wat de temperatuur was, maar een week voordat wij terplekke waren lag er sneeuw, dus reken maar uit.
Na een korte en onrustige nacht moesten we op tijd uit de veren voor een heuse helicoptervlucht over de Canyon. Ik heb een tijdje getwijfeld of ik het wel moest doen, want het kostte een extra $225, maar het was het uiteindelijk meer dan waard. De Grand Canyon is een prima locatie om voor de eerste keer met een helicopter te vliegen dacht ik zo. De vlucht gaf ons de mogelijkheid om de Canyon vanuit meerdere oogpunten te bekijken. Niet alleen vlogen we eroverheen maar ook tussen de rotsen door.
Na de vlucht moesten we weer snel door naar de volgende stop; Monument Valley. Iedereen kent de beelden van deze vallei waarschijnlijk wel van de vele westernfilms die er geschoten zijn (o.a. de films van John Wayne en recenter Wild Wild West met good old Will ''The Frech Prince'' Smith). Monument Valley ligt in Navajo Nation, een daadwerkelijk zelfstandige staat die werelwijd erkent wordt. Daar aangekomen kregen we een Jeep-rondleiding van zo'n twee uur van een plaatselijk Navajo Indiaan (of Native American, zoals ze dat liever horen). Tim, zo heette onze gids, vertelde ons diverse verhalen, o.a. over de geschiedenis van de Navojo indianen. Als toegift speelde hij een wijsje op z'n fluit, die wij met onze ogen dicht moesten beluisteren. Zowaar een enigszins spirituele ervaring.
Na de tour werden we getrakteerd op Indian Taco's, een pannenkoek met chili, bonen, uien, sla en een steak. De maaltijd vond midden in de vallei plaats en na het toetje kregen werd er een show opgevoerd met traditionele zang en dans. Het kampvuur was de enige bron van licht in de vallei waardoor een fantastisch mooie sterrenhemel zichtbaar was. Waarschijnlijk zie ik voor de rest van m'n leven niet meer zoveel sterren.
De nacht brachten we door in een Hogan, een ronde koepel van modder. Het klinkt minder comfortabel dan het is, want het hield genoeg warmte binnen om comfortabel te kunnen slapen.
De laatste avond en nacht hebben we doorgebracht op een kamp/ranch in Utah. Dit was vooral erg relaxed, met een flinke steak dinner en een avond drankspelletjes.
Na een korte en onrustige nacht moesten we op tijd uit de veren voor een heuse helicoptervlucht over de Canyon. Ik heb een tijdje getwijfeld of ik het wel moest doen, want het kostte een extra $225, maar het was het uiteindelijk meer dan waard. De Grand Canyon is een prima locatie om voor de eerste keer met een helicopter te vliegen dacht ik zo. De vlucht gaf ons de mogelijkheid om de Canyon vanuit meerdere oogpunten te bekijken. Niet alleen vlogen we eroverheen maar ook tussen de rotsen door.
Na de vlucht moesten we weer snel door naar de volgende stop; Monument Valley. Iedereen kent de beelden van deze vallei waarschijnlijk wel van de vele westernfilms die er geschoten zijn (o.a. de films van John Wayne en recenter Wild Wild West met good old Will ''The Frech Prince'' Smith). Monument Valley ligt in Navajo Nation, een daadwerkelijk zelfstandige staat die werelwijd erkent wordt. Daar aangekomen kregen we een Jeep-rondleiding van zo'n twee uur van een plaatselijk Navajo Indiaan (of Native American, zoals ze dat liever horen). Tim, zo heette onze gids, vertelde ons diverse verhalen, o.a. over de geschiedenis van de Navojo indianen. Als toegift speelde hij een wijsje op z'n fluit, die wij met onze ogen dicht moesten beluisteren. Zowaar een enigszins spirituele ervaring.
Na de tour werden we getrakteerd op Indian Taco's, een pannenkoek met chili, bonen, uien, sla en een steak. De maaltijd vond midden in de vallei plaats en na het toetje kregen werd er een show opgevoerd met traditionele zang en dans. Het kampvuur was de enige bron van licht in de vallei waardoor een fantastisch mooie sterrenhemel zichtbaar was. Waarschijnlijk zie ik voor de rest van m'n leven niet meer zoveel sterren.
De nacht brachten we door in een Hogan, een ronde koepel van modder. Het klinkt minder comfortabel dan het is, want het hield genoeg warmte binnen om comfortabel te kunnen slapen.
De laatste avond en nacht hebben we doorgebracht op een kamp/ranch in Utah. Dit was vooral erg relaxed, met een flinke steak dinner en een avond drankspelletjes.
Monday, May 10, 2010
Vegas Baby!
Voor het gemak slaan we Dallas, Tucson en Phoenix maar even over, want geen van deze steden haalt het bij mijn belevenissen in Vegas en de tour naar de Grand Canyon die ik hiervandaan heb gemaakt. Las Vegas, een belachelijk gokparadijs, doet er werkelijk alles aan om mensen binnen te halen en hun zoveel mogelijk uit te laten geven. Onder het motto ''Whatever happens in Vegas, stays in Vegas'' gaan de bezoekers helemaal los.
In principe zou ik de uitermate oncomfortabele Greyhound bus naar Las Vegas nemen, maar Craig, een Canadees die ik ben tegengekomen in het hostel in Phoenix, wilde me graag een lift geven. Dit scheelde me weer een paar uurtjes en met Craig's 4x4 konden we mooi wat offroad wegen verkennen.
Je kan in principe niets anders doen in Vegas dan geld uitgeven. Het leven bestaat hier louter uit gokken en uitgaan, dus aangekomen bij het plaatselijke hostel heb ik me meteen maar ingeschreven voor wekelijkse Fremont Street pubcrawl. Fremont Street is op ''The Strip'' na het bekendste deel van de woestijnstad, o.a. het welbekende neon cowboy bord hangt hier. Het werd uiteindelijk een goede avondd met hier en daar een beetje gokken, bull-riding en zogenaamde ''Jagerbombs''; een soort van duikbootje maar dan met een shot Jagermeister in je bier in plaats van een flesje Flugel.
The day after ben ik de Las Vegas Boulevard, ook wel''The Strip'', gaan bekijken. Dit is de straat waar alle casino-hotels hun rare fratsen uithalen. Wil je de Eiffeltoren zien, ga dan lekker naar hotel Paris, waar ze de gehele Franse hoofdstad hebben nagebouwd. Als je meer zin hebt in pyramides, sfinxen, de fonteinen van Monaco of een schateiland, loop dan een stukje verder.
Met deze lokkertjes proberen de casino's je binnen te halen om lekker te gaan gokken. Echter is dit naar mijn idee niet het enige wat ze doen om mensen te trekken. Volgens mij zit er zelfs een hele psychologie achter het concept Las Vegas. Zo is er nergens op ''The Strip'' een bankje te vinden, dus de enige manier om je benen te rusten is plaats te nemen achter een gokkast. Ook zijn de de meeste stoepen afgesloten van de weg, dus gemakkelijk oversteken zit er niet bij. De enige manier om naar de overkant te komen is de brug te nemen die je, niet toevallig, langs de ingang of zelfs door de casino's leidt. De gokhallen zien je natuurlijk liever blijven dan gaan en daarom hebben ze het lekker lastig gemaakt voor de gemiddelde bezoeker om de uitgang te vinden.
Goed, voor zover mijn theorie over de slimme strategieen van Vegas. Ik had me vantevoren voorgenomen om niet te veel uit te geven en dat heb ik dan ook redelijk gedaan. In het begin had ik zo'n $20 verloren aan de slotmachines maar op mijn laatste avond in Las Vegas heb ik dit weer terugverdiend met blackjack, waarmee je volgens mij een veel grotere winstkanst hebt (je hebt sowieso meer controle).
In principe zou ik de uitermate oncomfortabele Greyhound bus naar Las Vegas nemen, maar Craig, een Canadees die ik ben tegengekomen in het hostel in Phoenix, wilde me graag een lift geven. Dit scheelde me weer een paar uurtjes en met Craig's 4x4 konden we mooi wat offroad wegen verkennen.
Je kan in principe niets anders doen in Vegas dan geld uitgeven. Het leven bestaat hier louter uit gokken en uitgaan, dus aangekomen bij het plaatselijke hostel heb ik me meteen maar ingeschreven voor wekelijkse Fremont Street pubcrawl. Fremont Street is op ''The Strip'' na het bekendste deel van de woestijnstad, o.a. het welbekende neon cowboy bord hangt hier. Het werd uiteindelijk een goede avondd met hier en daar een beetje gokken, bull-riding en zogenaamde ''Jagerbombs''; een soort van duikbootje maar dan met een shot Jagermeister in je bier in plaats van een flesje Flugel.
The day after ben ik de Las Vegas Boulevard, ook wel''The Strip'', gaan bekijken. Dit is de straat waar alle casino-hotels hun rare fratsen uithalen. Wil je de Eiffeltoren zien, ga dan lekker naar hotel Paris, waar ze de gehele Franse hoofdstad hebben nagebouwd. Als je meer zin hebt in pyramides, sfinxen, de fonteinen van Monaco of een schateiland, loop dan een stukje verder.
Met deze lokkertjes proberen de casino's je binnen te halen om lekker te gaan gokken. Echter is dit naar mijn idee niet het enige wat ze doen om mensen te trekken. Volgens mij zit er zelfs een hele psychologie achter het concept Las Vegas. Zo is er nergens op ''The Strip'' een bankje te vinden, dus de enige manier om je benen te rusten is plaats te nemen achter een gokkast. Ook zijn de de meeste stoepen afgesloten van de weg, dus gemakkelijk oversteken zit er niet bij. De enige manier om naar de overkant te komen is de brug te nemen die je, niet toevallig, langs de ingang of zelfs door de casino's leidt. De gokhallen zien je natuurlijk liever blijven dan gaan en daarom hebben ze het lekker lastig gemaakt voor de gemiddelde bezoeker om de uitgang te vinden.
Goed, voor zover mijn theorie over de slimme strategieen van Vegas. Ik had me vantevoren voorgenomen om niet te veel uit te geven en dat heb ik dan ook redelijk gedaan. In het begin had ik zo'n $20 verloren aan de slotmachines maar op mijn laatste avond in Las Vegas heb ik dit weer terugverdiend met blackjack, waarmee je volgens mij een veel grotere winstkanst hebt (je hebt sowieso meer controle).
Subscribe to:
Posts (Atom)